Büyüyen Karanlığın Şafağını da Kaplarken

2011-12-23T14:07:00.003+02:00

Gerçek mi? Ne farkeder. Zaten yoktum ki.

2011-10-07T10:55:00.005+03:00

hALKA
Herşeyi olduğu gibi kabul edebilmek ne kadar zor olabilir ki?
İsyan etmeden, üzmeden, üzülmeden...

2011-07-09T22:37:00.003+03:00

Hayat matematik gibi olsa mesela. Birini çıkartınca hayatından sıfır kalsa. Kafanın içindeki küsüratlarla uğraşmak zorunda kalmasan. Hayatın böündüğünde eşit parçalar çıksa önüne. Kafan bir yerde, vücudun bir yerde olmasa. Ya da bölünüp dağıtıla bilse mutlulukların yada hüznün. Çarptığında kendini çoğalsan. Hayat seni senle çaptıkça daha küçük, biçimsiz parçalara dağılmasan. Topladıkça artsan, eklensen üstüne. Topandıkça dağıltılmak zorunda hissedilmesen, hissetmesen. Hep basit, 4 işlem olsa. Türevlerim olmasa, fonksiyonlarım, algoritmalarım olmasa. Alışamadığım, bilmediğim işlemler yoruyor beni.

2011-05-26T22:55:00.004+03:00

bÜYÜ

Göz kapaklarının içindeki dünyada sıkışıp kalmak isteyen bir çocuktu yaşama sevincin. İçindeki ışık, kendini inandırdığın yalanların verdiği mutluluktu sadece.

O kadar ağır ki kalbin sana, gözünü açtığın bu dünyada, sıkışık hayatlar arasında nefes alıp vermek fazla geliyor omzuna. Tanımlanamayan uçan cisimlere özlemin, tanımlar içinde uzaklaşıyor, mayıs sıkıntısıyla. Oyun oynamayı unutmuş bir çocuk geride, o kocaman bedeninin boşluklarında kaybolmuş, büyüyüp kalıbının adamı olmak özleminde. Hayat belki, üzerinde ‘İç beni’ yazan son kullanma tarihi geçmiş o etten şişenin iksirinin özünde.

2011-04-11T23:16:00.005+03:00

rEPLİK

Hayatının rolünü iyi oynamayı becermiş bir aktörün mutluluğunda, oynadığına sıkışıp kalmış bir beceriksizin aptallığa kaçan saflığının gülümsemesini bulunca aynadaki çehresinde, repliği hatırlatır suflör "Akademiye teşekkürler."

2010-12-24T13:02:00.003+02:00

eLMA
“Neden şimdi?” diye sordum kendime?
Olabilecek sebepleri sıraladım, o elma ağacının dibinde.
Defalarca kendime verdiğim sözlerin üstüne.
Hiç düşünmeden evet diyebileceğim sorular, şimdi yorulmuş kendi kendine.
Kilidini kırmam lazım paslanmış sandığımın, yine.
Belki atlamak lazım hiç düşünmeden o denize.
İçime sinmişti o koku, çıkması zor bir kere.
Ama diyorum, susuyorum, konuşamıyorum “Acaba” deyince.
Konuşacağım bir gün elbette…
Sen ister bekle beni, ister bekleme.

2010-11-25T01:30:00.003+02:00

oYUNCAK
Başka oyuncaklara ihtiyacı vardı o çocuğun. Yeni eğlencelere. Yeni zamanlara, anlara. Bilmezdi o çocuk. Anlamaz hayattan.
Derlerdi ki
“Hayatın oyuncak değildir”
Ama öyle değil doğrusu.
Bilmeli çocuk, asıl oyuncak hayatın tam kendisidir.
Öğrenmeli…
Hayatla oynamayı bilmeli. Kırmamalı onu. Oynamaktan sıkılmamalı. Elinden düşürse de. Parçalasa da binbir parçaya, yapışmalı onu tekrar tekrar, dikkatlice. Atlamadan, takılmadan. Kırıklar eline batsa da, kanatsa da yüreğini, tekrar başlamalı. Bitmemeli bu oyun. Bitmemeli. O büyüse de, çocuk kalmalı. Oynamayı unutmadan. Oynamayı sevmeli. Her seferinde yeniden. Yeniden aynı oyuncakla.

2010-09-06T13:26:00.003+03:00

iÇİNDE…

Hatırlıyordu. Sanki hiç ayrılmamış gibi. Dibi ssiyah uçurumu. Fırtınalar kopmuş, sürüklemişti çocuğu oraya. Ayakları kanamıştı, direnmekten rüzgara, elleri, yüreği. Yaraları taze. Acıdı ruhu. Uzun süre , tam kenarda, dengesizce durdu kenarda. Uçsuz görünen dibe baktıkça biraz kendini buldu belkide. Bir esinti daha bekledi “Beni yollasın benim yanıma yanıma” diye. Rüzgar dindi. Gün yüzünü gösterdi sırtında, ısıttı bedenini, bulutlar içinde. Bile bile yalanları döndü çocuk yüzünü güneşe. Koşmaya başladı hiç nefesi kesilmeyecekmişcesine. Koştu, nurun yüzüne. O ne? Yüzünde bir gülümseme? Aniden, hafif bir esinti geldi yüzüne. Kutuplardan kopup gelen bir haber gibi ifadesine. Ayağı kaydı ve düştü yine. Dönünce geriye, gördü cehresini yine. Yine o sonsuz uçurumun dibinde. Güneşin yalanı kesti sırtını hiç uzaklaşamadığı tanıdık siyahın karanlığı içinde, meleklerin yürümeye korktukları zihninde.

2010-05-31T10:35:00.006+03:00

uYU

..."Gündüz ve gece kırgınlarmış birbirlerine, o çocuğun içinde. Çünkü gündüz gündüzlüğünü bilmez, sarkarmış gecelere. Gece de uslu durup bitmezmiş doğan güneşle. Çocuksa onların arasınsa, bakakalırmış gelip geçen günlere. Bir rüyaymış zaman, anlamsız bir yanılgı belkide. Üzerinde o yenilmişlik uyanmanın zor geldiği bu hayalin izinde"...
Ama sen uyu hep huzur içinde.

2009-07-24T01:54:00.002+03:00

sİLGİ

Aynı yaprak üzerinde, noktaları birleştirmeye çalışmaktan yoruldu, çocuk. Kırılan kalem ucunu açmaktan, yazdıklarını okuyamamaktan, okudukça anlayamamaktan, anlam verememekten. Görmezden gelmeye çalıştı delikleri sayfa üzerinde. Ama her seferinde aynı derin çiziklere takılıp durdu. Onlar derinleştikçe çocuk ne yazdığını unutur oldu. Neden o sayfaya yazmaya başladığını.
Bilmiyor çocuk, aradığı yeni bir sayfa mı yoksa görmemek mi o eski kağıdın yaralarını, kırık kalem uçlarını, derin karanlığını.

Biliyor çocuk, eski sayfa hep orada olacak ama bir sayfa geride, bir yaprak geçmişinde.

Şimdi yeni bir sayfa gerek ona, yeni bir kalem. Biraz da şans belkide.

Şans dileğin çocuğa.

2009-07-19T23:24:00.001+03:00

uYKUSUZA MASALLAR

..." Soğuk bir gece daha ekledi hanesine, yerini bulamadığı kelimelerinin içine. Tek bir dilek fısıldadı gölgesine:
- Bu gece büyüme üzerimde.
Gölge dile geldi, söyledi:
- Asıl sensin küçülen o hayatın içinde.
Sustular, dinlediler, daha üşüdüler, daldılar hayat denen zalime, sonunu asla göremedikleri düşlerine "...

2009-06-10T01:28:00.001+03:00

cENNET
Ağır bir koku var, alışmışlığının peşinde.
Sarı tuğlalı yolun bitmiş gözlerinde.
Dövmen olmuş hayatın kiri çehrende.
Çeken bir gömlek yeminlerin, parçalanan üstünde.
Biçimsiz kaldın, o bedenin içinde.
Her nefesin, cehennemin.

2009-05-15T02:18:00.002+03:00

mAVİ

Çelimsiz kaldı sözleri, uyuşuk dudaklarında.
Ruhu hasret kaldı ona, bedeninin altında.
Dahili yanlızlığı engelledi, sözlerindeki anlamda.
Devrikti anlamı, öznesinden uzakta.
Gizli yüklemleri kaldı kendine, nefreti bu dünyada.
Haykırdı hep burada, diğerlerinden uzakta.
Korkaktı hep, kaçtı, bu yalan zamanda.
Seğirdi gözleri, ıslandı bir başka yağmurda.
Hep hüzündü vaat ettiği, bu arşında.
Uyumak istedi, sadece gökyüzü mavi kaldı rüyalarında.

2009-05-03T23:43:00.003+03:00

kAPAT
Hayat, bir perde değil mi ömrünün sonuna kadar oynamak zorunda kaldığın?
- İşte ben de o beceri yok dedi çocuk aynaya bakarak. Bile bile mutluymuş gibi olamam bu yaşamda. Dünya aynı dünya sen aynı sen oldukça ne değişir hayatında?
İşte, sen de ayak uydur onlara. Kirlet dahada dünyayı hırsınla. Sen de alışırsın gözlerini kapamaya.

2009-04-10T00:29:00.002+03:00

iSTERDİM

Rüyalar prensi olmak, mesela.
Adam olmak, arkanda.
İhtimallerimde kaybolmamak, zamanında.
Erimemek dünyanın sıcağında.
Ama ben hep ben oldum, olamam…

2009-03-11T06:39:00.002+02:00

şEHİR
Evin yolu neden bu kadar uzadı bugün? Niye bu binalar burada? Herşey, o kadar kanıksamışım ki rutin bile yabancılaşmış. Ağırlaşmış hava daha bir rahatsız ediyor beni bugün otobüste. Neden boşalmış bunca surat var burada? Her saniyenin ızdırabı bastı üzerime. Bir nefes lazım bana. İnmeliyim. Dışarıdaki soğuk mu farklı bugün? Daha bir gözlerime, ciğerime, yüreğime işliyor sanki. Her nefes bir ızdırap gibi, neden şimdi? Arabaların ıslak yollarda bıraktığı izler farklı gibi geçici olmalı zaman. Bitmeli sen ona anlam yüklemeden. Hiç yokmuş gibi olmalı, varolmamış gibi. İnsanlar yüzüme bir garip mi bakıyor bugün, benim yerde gözlerim? Bir ucubeymişim gibi. Üstüme üstüme yürüyorlar sanki. Yağmur var. Daha ağır damlalar bugün. Başım ağrıyor. İçimi kıyan korna sesleri jilet gibi. Bir an önce evde olmalıyım. 4 duvarımda. Üstüme gelirken ışıklar, bir an duruyorum. Kendi kendime konuştuğumu mu farkettiler de gülüyorlar bana. Fısır fısır arkamdan konuşmalar duyuyorum. Bugün daha fazlalar sanki, onlar, yere basmadan yürüyenler. Bu kadar çok mu insan vardı bu şehirde? Adımlarım hızlandıkça sokak aralarında buluyorum kendimi, güruhtan uzağa. Yine karıştı yaşım yağmurla. Oturup bir kuytuda bir nefes duman arıyorum. O da bana sırt çevirir gibi acı. Bu şehir daha bir acımasız bana bugün.

2009-02-25T01:05:00.003+02:00

dOĞRU

Derin bir nefestin, anlayamayacakları. İsyanların kadar gereksizdi nefesin. Anlamsızdı gülüşlerin, isyanların gibi. Yansımanı gizledi hep aynalarda, gülüşlerin. Yalanlarını içtin hep aynalarda. Kusarcasına özlemin, içinde yalanların. Gözlerini önünde perdelerin, saklarcasına özlemini. Bir zırhtı, kalen oldu, perdelerin. İhtiyaçtı hep kanamaktansa, zırhın. Zordu görmek, var olmak, kanamadan. Mazi oldun, unutulacak, görmeden. Kanıt aradın, belkide bir sonuç, unutmadan, unuturamadan. Küçük bir törendi senin için yaşam, sonuçlandırmadan. Eskilerini çıkaramadın üstünden, kokan, yaşama bulanmış. Hep bir noktada kaldın, kokuşmadan. Hep yalnız kaldın, cümleler içinde, tek bir nokta gibi. Kar olup beyaza bulamak istedin herşeyi, yalnız. Tüm renklerinden kurtuldun, yasıtmadan, yuturak beyazın muhalefetinde. Unutulmuş, bıkılmış oyuncaklara benzedin zamanla, kararmış. Nedenini araken üzerinde üç karış toprak buldun, sorulardan bıkmış. Korkularını bırakamadın, nedensiz. Koşamadın, ayağa kalkmadan, korkundan. Doğrusu bir çift kanattı hep istediğin.

2009-02-19T22:35:00.002+02:00

sİZ

Yarattığın düşlerin boşalmışken. Akanlar karşısında güçsüz, bir adıma hacet. Çürümüş bir ağaç gibi, ayakta ama yere özlemin. Ne gölgen ne de üzerine kazınacak aşklar kalmış alemde. Susuz, kara yeller taş izleri dolu gövdende. Beklerken. Bilerek, isteyerek. Hamle sırası hiç gelmeden. Güçsüz. Aciz. Elinde kalan insanlığın son damlasını unutmuşken. Kafan bin dünya. Sessiz. Sen, sen olmadan. Meyve vermesini bekleme…

2009-02-02T00:48:00.002+02:00

bİLMEDEN
Dair olmak istedi.
Soru sormadan, sorulmadan.
Sonu bekledi.
Kurumadan, hiç ıslanmadan.
Onları dinledi.
Gözleri kapalı, konuşamadan.
Derdini diğerine ekledi.
Çözmeden, bekleyemeden.
Kurban aradı.
Hep kaçarak gerçekden.
Dilekler diledi.
Adını koymadan, anlayamadan.
Dumanla karıştırdı nefesini.
Yaşadığını görmeden, bilmeden.
Engel olmadı.
Güneşi beklemeden.

2009-01-18T22:22:00.003+02:00

s'ONUN

Bir nefes dahaydı istediği. Anlamı olmadı diğerlerinin istediği gibi. Yaşadı, bir gece yürüyene benzedi zamanla. Kayıp parçalarını yüreğinin aramadı özenle. Sızdırdı kanını kalbi içine. Hepsi bile bile. Göre göre “yaşadı” dünyayı. Pıhtılaşmış hüzünleri içinde, koşamadı dilediğince. Günahkarın itirafı gibi sövdü kendine. Neden hep uzak ki ufuklar derdi. O zaman zaten ufuk olmazlardı ki zaten. “Ben”in karşılığını aradı sözlüklerde, denizde, ayda, aynada. Tam bir boşluktu sonu hep. Vazgeçti aramaktan, sormaktan. Azaldı hep, artamadan. Aşındı hep yerine koyamadan. S’onun hikayesiydi bu...

2008-12-31T00:21:00.002+02:00

uSLU

Kaybol hayatın bası içinde.
Düşüncesizliğin özgürlüğünü yaşa.
Yutsun bu ritim seni, üzülme.
Bırak seçimlerini, dağınık kalsın.
Güvensizliğin rahatlığı içinde.
Sen de önemseme, önemsizleştikçe.
Bağırma gerçekleri, uyanmasınlar.
Salla başını, kaybolsun anlamsız gülüşünde.
Sık nefretini, aksın dipsiz içine.
Güzel görün, pembe giy mesela.
Yansısın mutluluğu kararmış gülümsemene.
Uslu ol, yapmasınlar sana iğne yine.
Akan sıcak kanın özleminde…

2008-12-15T22:07:00.001+02:00

bİLME

Bilmezsin.
Beklerken gelmeyeceğini.
Kanarken gülmeyi.
Görmezken koşmayı.
Siyahın öfkesini.

Bilme. Öyle kal.

2008-12-04T01:51:00.003+02:00

sONRA

Bir çocuk,
Sonra güldü çocuk, mutlu.
Oynadı, koştu, heyecanlı.
Çalıştı, okudu, dinledi, öğrendi.
Ama neden bilinmez bir yetrsizlik hissetti, çabaladı.
Bazen kaybetti, kazandı da.
Yine okudu.
Sonsuz gibi düşündü, daha dinledi.
Ölümle tanıştı, üzüldü, düşündü, yürüdü.
Vazgeçmedi, çalıştı, hala oynadı.
Taşındı, tanıştı, geride bıraktı.
Hala çocuktu, kendisi bilmeden.
Düşler kurdu, yollar çizdi.
Sevdi gizlice, kan akıttı içine.
Daha okudu, boş sayfalar bıraktı geride.
Denizin kenarında buldu hep kendini.
Yürüdü, nefes aldı hep derin derin.
Kağıtları oldu, adam oldu sandı çocuk.
Taşındı, tanıştı.
Dinledi, okudu.
Cebinde kendi teri, dolaştı, yedi.
Hakiler içinde de adam, koştu.
Sonra..
Sonra sorumluluklar aldı, sıfatlar.
Güvendi.
Bir gün,
Hayatla tanıştı.
Unutmak istedi, kaçmak.
Sevdi sandı, yalandı.
Dayandım sandı, düştü.
Ve çocuk öldü, adam oldu.
Ama adam yabancıydı, kırıldı.
Aldatılmış hisseti, uyandı.
Anlamsızlaştı etrafı, adam da.
Okudu, kayboldu.
Çare aradı.
Konuşamadı, anlatamadı, dinletemedi.
Üzüldü, mutsuzdu.
Anlamını yitirdi adam, belki hiç olmamıştı.
Bitsin istedi herşey.
Duman oldu, hap oldu, balık oldu.
Sonra?

2008-11-11T23:50:00.003+02:00

mUCİZE
Çok oldu kirleneli kanatların
Biliyor, acıyor, denemiyor.
Külleri dolaşıyor damarlarında.
Öfke kokuyor nefesi.
Sevişmeleri bitti aynayla.
Ciğerlerindeki duman oldu perdesi.
Aynı dünyaya uyandı her karanlıkta.
Harfleri kaybetmişken anlamını,
Kuramadığı cümleler battı yüreğine.
"Niye?" diyemedi, haykırdı.
Ya da o öyle sandı.

2008-11-03T00:18:00.004+02:00

dAHA
Geceden kalmış sigara dumanı ciğerlerinde,
Bir nefes kadar ömrü içinde.
Sabah gelecek, hatırlamayacaksın.

Duyduğun müzik kulaklarında,
Geçmişten bir acı bağrında.
Son nakarata dalıp unutacaksın.

Bütün günün yükü ayaklarında,
Küfürün biri bin para ağzında.
Bir sigara dumanı olacak, rahatlacaksın.

Hep daha fazlasını isteyecek hayat.
Sense amacını unutmuş mayın,
Kısa hikayerin kahramanılığı peşinde
Unutulacak bir sonraki sayfada.
Yokmuş kısmı olacaksın masallarının.

2008-09-22T01:49:00.004+03:00

iNKAR

Durdum. Bitap düşen bedenimden bitkin ruhum nefes alsın diyerek. Bakmadım geriye, dökülen parçalarımı görüp anlamsızlaştırmamak için zamanımı. Sorular bıraktım geriye, cevaplarını bildiğim ama söylemediğim kendime. Her biri bir çapa, daha zor artık yürümek. Bazen görüp güneşi, koşamamak ileriye, sebep beni bırakmayan bu zincirler. Kanıyor her seferinde. Korku belkide. Yeni sorular eklemek istemiyorum bedenime. Etrafımda özgürce koşan insanlar, gıpta ile bakıyorum onların gülen gözlerine.

Işık kayboluyor bazen ya da kararıyor gözlerim, bilmiyorum. Görmediğimden korkmuyorum, bir an cesaret sadece, esaretimin sonu olacak diyerek gülümsüyorum. Karanlık. Kimse görmüyor…

İnkar ederken kendimi kendime mutlu oluyorum.

2008-09-04T00:45:00.004+03:00

gELDİLER

Geri geldiler.
Büyüyen göz bebeklerimdeler.
Akan kanımın sıcaklığını alıyorlar.
Duyduklarıma engel, hislerime perdeler.
Boşaltılmış sesimdeler.
Uslanmaz sinekler gibi üstümdeler.
Gidin…
,
,
,
Tek kullanımlık sevgim kaldı kendime,
Tek kişilik nefes var ciğerimde.
En son liman belkide.
Benden kalan son parça bedenimde.
Gidin…
,
,
,
Bilinen sonu başlatmaya az kaldı. Bilmiyorum, kırık kanatları yetecek mi? Havalanacak yerin dibine.

2008-08-11T01:02:00.006+03:00

yAKIN

Kimse bilmez yasımı.
Almazlar bir yudum acımı.
Anlamazlar fırtınamı.
Parça parça kaybolan sıcaklığımı.
Sığındığım limanlarımı.
Boşluğum kadar büyüyen karanlığımı.
Namlunun ucundaki hayatımı.
Duvarlarla geçirdiğim zamanımı.
Göğsümdeki kanayan yaramı.

Usandım. Uyuştum. Sondayım.

2008-07-19T00:40:00.002+03:00

pAKET
Gerçeğim karıştı rüyalarıma.
Öfke var, acı var bu kırmızı gözlerin gerisinde.
Kaçacak kontrolümden bu kin sanki.
Tut kendini..
Baktığım sonsuzluk belkide bu uçurumun dibinde.
Sorunların tedavileri yok, çözümleri olmayan karanlığım gibi.
Sızan ışığa düşman oldum odamda.
Sahteliklerin üzerindeki amblaj o kadar gerçek ki..
Kapımı yumruklayan kazalarım neden olacak sonuma
Kolay olacak kadar basit bir final.
Üzerime bir paket yapıp kapatacalar yüzümü toprakla.
Mutlu olacak onlarca ifadesiz surat kalacak burada.

2008-07-01T01:29:00.003+03:00

kAÇ

Güvenmeli mi ona?
Dinlemeli mi onu?
Saklı mı çözüm onda?
Geçmeli mi ondan?
Kaybolmalı mı sözlerinde onun?
Yalan mı gözleri onun da?
Diğerleri gibi mi o da?
Düşünmemek mi gerek onu da?
Açmamak mı gerek kendimi ona da?
Anlamaz, istemez zaten o ve onlarda…..

2008-06-09T00:44:00.001+03:00

hAYAL

Azaldım. Konuşan ben değilim. Arkasına saklandığım haplarım var. Baş ağrıları, soğuk terlemeler, bölünen uykular. Düşünememek ne iyi olurdu. Bir fanus içindeyim sanki. Elleri, kolları, sesi olan bir zindan. Biri daha var gibi burada. Benim yerime konuşuyor. Gülüyor. Diğerleri onu görüyor. İçinde ben. Yumruklarken avazım çıktığı kadar bağırıyorum içerden duyamayacaklarını bile bile. Bir doz atlamamak gerek dedi doktor bayan. İçinde ölsem haberleri olmayacak diğerlerinin. Onlar kendi belki fanuslarında. Ama bu ben değilim. Bu normal değil. Bir hayal gibiyim. Hiç olmadığım kadar yabancılaştım kendime. Hayal haplarım var benim yerime.

2008-05-19T22:09:00.001+03:00

aRADA

Gerçekler kadar uzak kaldıysan hayatına izin vermeyecektir zaman, nefes almana. Bir sıfatsa istediğin ardında adına, üç kuruş ünvansa o kadar adamsındır, unutma. Bir soluk kadar anlamlı hayatında, soluğuna ruh katanları hatırla. Dört kollunun ardında kalanlar kadar yaşamışsındır hayatı. Kızıl gökyüzünün gölgelerinde saklanan yüzünü bilmeyecek konuşanlar. Kapanmayan yaralarını göremeyecek seni yıkayanlar. Eksiksizler acıyla bakacak ardında. Son kurban olmayacaksın umudun yolunda. Hepsi bu son haykırış için olacak.

2008-05-01T01:39:00.005+03:00

kENDİ

Odam küçülüyor gitgide.

Kesik cümleler uçuşuyor içeride.

Yürüyen duvarlar, içeride kendim var.

Yollar uzuyor gitgide.

Saymayı bıraktığım adımlarım geride.

Yere bakan gözlerim ve içlerinde kendim var.

Zaman hızlanıyor gitgide.

Uzuyor ızdıraplarım bitmeyecekmişcesine.

Anlanamayacak hikayelerim, içlerinde kendim var.

Sesler çoğalıyor gitgide.

Duymayı özleyen ruhum çekildi geriye.

Havaya savurduğum küfürlerim, içlerinde kendim var.

Gölgem uzuyor gitgide.

Onlarca gölgesiz içinde.

Batan bir güneş, içinde kendim var.

2008-03-24T00:38:00.001+02:00

yANIMDA

Bulamadığım sözlerin eksikliğini anlatamazken, yürümemi beklemeyin
Aldığım nefesin boşluğu kadar soğuksam, beklemeyin görmemi.
Kapılarımın kilitleri paslanmışsa açılmayacakmışçasına, bana güvenmeyin.
Gölgesiyle alıp veremediği olan bir adamsam, konuşmayın benimle.
Gördüğü renklerden korkan, kaçan yalnızsam, yaklaşmayın bana.
Uyuşturduğun bedenim kadar uzaksam kendime, gelmeyin üstüme
Unutun.
Bana bırakın ne kaldıysa kendimden geriye.

2008-03-18T00:54:00.002+02:00

…
Burnunu yakan barut kokusunu içine çekti. Derin bir nefesti bu.
“Son bir cümlem olacak”
Bir kez daha dikkatlice baktı etrafına. Dehşet dolmuş gözlerden boşalan yaşlarla baktıkça titreyen sesini kontrol etmeye çalıştı. Onu tanıdığını düşünen gözlerden dökülen yaşlar.
“Ben son değilim”
İntikamının anlamsızlığını kabullenmeden bitirmeliydi başladığı işi. Kanları birbirine karışmış insanların arasından geçerek duvara yaklaştı. İstediği son bir imza bırakmaktı arkasındaki duvara. Namlusu soğumamış silahın çeliği yaktı dilini bir anda. Son hissedeceği şeyin yine acı olduğu ironisiyle gülümserken her şey bitti.
…

2008-03-05T00:51:00.002+02:00

O

İşledi içime bu tavır.
Nefesi kalmamış bu hal.
Düşlerimde, adımlarımda, gözlerimde.
Ayağa kaldıramadığım bedenimde.
Büyüdü o içimde.
Ben oldu.
Kırılgan, öfkeli, uzak.
Nefret o kadar fazla ki dünyaya,
Bitsin istiyor.
Sona ersin bu dayanılmaz zulüm.
Devamlı tekrarlıyor.
”Bitsin”

2008-02-25T02:11:00.005+02:00

gÖR

Boşaltılmış zihinlerin dünyasında,
Eskitilmiş bir doğrular artık yalan olduğunda,
Ne kadar yakın durduğumu görün sonuma.
Avuntuları harcamış bir ruhun gardiyanıyım zindanımda.
O kadar masum değilim günahlarımın karanlığında,
Söndürün tüm ışıkları, görmesinler beni.
Bir harcanmış nefes daha.
Bir de benim gözlerimle bakın akan zamana.
Unutmayın..
Ya da

Unutun beni,
Ben unuttum kendimi nasılsa..

2008-02-13T02:06:00.000+02:00

dÜŞ

Sessizce gelen rüzgarın dağıttığı saçlarının içinde kaybolan yıllarının mıydı gördüğün? Bastıran kokunun arasında duymadığın notaları duydun. Sıcaklığından yayılan yaşamın içindeki baharı mı hissettin?
Bir dokunuştu kalbinin tam içinde.
Daha önce görmediğin renkler mi seni daha çok içerledi seni yoksa ağrıyan göz kapakların mı? Damarlarında dolaşan sıvının farkındalığı ürpertti bedenini. Lanetli göğsünün içindeki soğukluğun mu ısınmaya başladı sonraki her nefesinle. Kararan pencerenden giren ışık sandın geceyi yaran şimşeği. Titrerken sesiyle kulakların ayak uçlarına kadar işleyen soğuk bir yalnızlıktı suratında.
Uyandın.

2008-01-21T02:06:00.000+02:00

kAÇINILMAZ

Kal dedi, dinledin.
Sesler utandı bozarken sessizliğini.
Güneşin soğuk yüzü ısıtırken bedenini,
Demire çalan dilin dönmedi,
Düzen döndü.
Ne anlatabilecek kadar cesur,
Ne de anlayabilecek kadar kördün.
Sen uzakta,
Maskenin ardında dinledin, gördün, sövdün.
Ayın sıcak yüzü soğuttu bedenini.
Tekrar o soğuk güneş…
Düzen…
Düzdü.

2007-12-26T01:51:00.000+02:00

dEŞİFRE

Evet. Sen de devamlı aynı şeyleri yazmaktan usandın. Bunun sebebi beklide bu tip olayları devamlı olarak yaşıyor olmandır. Sahte insanlar, boş gülüşler, anlamsız bakışlar. İnsanlara olması gerektiğinden fazla değer vermen belki de seni yaralayan. Kardeşin yerine koyduğun insanın esasında sana hiç değer vermediğini öğrenmek, çıkarları için yapmayacak şeyleri olmayan insanların içtensizliğini solumak, gerçekten kim olduğunu bilmeyen diğer insanların seni hor görmeleri. Zaman içinde kendinde, sana doğru olduğu öğretilen dürüstlük, doğru bildiğin şeylerin sonuna dek arkasında durmak, hep içten olmak gibi kavramların bu düzen için hiçte geçerli olmadığını öğrenmek. Daha doğrusu öğrenememek ve her seferinde tekrar tekrar bu acıyı yaşamak insanı karamsar yapıyor. Zaman içinde içine kapanıyorsun. Konuşmuyor gülmez oluyorsun. İçinde hala enerjin kaldı mı devam etmek için diye merak edip duruyorsun. Uyku düzenin kalmıyor. Başka kaçış yolları arar buluyorsun kendini. Bir esaret yaşıyor hissedip sonlandırmak istiyorsun her şeyi. Anlayan kalmıyor seni etrafında. Herkes kendi dünyasında. Bu da benim dünyam diyerek kaçıyorsun gerçeklerden. Düşündükçe daha kötü saplanıyorsun bu gerçeğe. Sonra ekranının aydınlattığı odada göz yaşları içinde buluyorsun kendini. Duvarla konuşuyorsun. Kulaklıklarındaki müziğe eşlik ediyorsun bağırarak. Sonuçta kaçamıyorsun kendinden. Kalp atışların, nefesin hep takip ediyor seni.
Sonra bir an geliyor. Annen sana sarılıyor. Ellerinde yumuşacık saçları, burnunda o tanıdık anne kokusu, yüzü göğsünde, şöyle diyor:
“Siz, benim her şeyimsiniz”
Sesi değişiyor, ağlıyor. Sen de ona katılıyorsun. Koklayıp öpüyorsun onu. O an her şey anlamsız geliyor işte. Yaşadıkların, çektiklerin, düşündüklerin. Sonra tatil bitiyor yine aynı yaşama geri dönüyorsun. Her şey aynı. Aklında annen.

2007-12-09T01:53:00.000+02:00

sAVAŞ
Hayatta kalmak. Savaş bunun için. Sebepler bulup zaman geçirmek için. Düşününce “Ben nasıl geldim bu konuma?” diye, gözyaşları dökmek ve acımak kendine. Anlamsızlaşan hedefler, boşa harcanan zaman. Doğrularının değişmemesi ve bu yüzden acı çekmen. Kendini avutman her düştüğünde, “Doğru olan buydu ve sen doğruyu yaptın.”, diyerek. Peki ya yetmiyorsa? Hiçbir zaman geç değil mi gerçekten? Ya artık dayanacak gücün kalmadıysa? Güçlü görünmek artık çok daha fazla çaba gerektiriyorsa? Sonu soru işareti ile biten cümlelerin çoğaldıysa ve cevaplar yoksa. Geçecek demek avutmuyorsa. Hep seni bulacaklarsa senden olmayanlar. Canını yakacaklarsa. Her kabın şeklini alan su olmak ne kadar kolay esasında. Korkuyorsan kendinden, bazen kontrolünden çıkan öfkenden. Bir anlık cesarete bakıyorsa esaretinin sonu. Savaşını kaybetmiş değil misindir?

2007-12-03T01:34:00.000+02:00

kOKU

Yetmeyen doyumların esiri düzen.
Sense fısıltılar peşinde.
Dönüp bakıyorsun bana mı gülüyorlar acaba.
Sağlıklı değilsin sadece.
Gözlerin odaktan uzak,
Bir gün bu dünya, bu martaval.
Bıçaklar saplanıyor her adımda.
Bir çentik daha eksi hanesinde.
Bir eksik birey, bilmez sevmeyi.
Unutmak isyedikleri kilit olmuş kapılarına.
Koşmak senin neyine?
Aptal çocuk.. Hiç mi birşey öğrenmedin? Hiç mi büyümedin?
Açsın ve hep kokacak ruhunun nefesi bu keranede.

2007-11-25T02:19:00.000+02:00

uYU

Uyuştun yine şişe diplerinde.

Daha çok mutlu,

Daha az kederli.

Unutulmuş gerçeklerin gölgesinde,

Kusup kurtulmak,

Uyumak gerek.

Mutlu olmak, umutlu olmak gerek.

Uyanınca, ayılınca

Sonra tekrar votka, şarap, bira ne varsa....

2007-11-21T02:02:00.000+02:00

yETMİYOR
Her şey yalan oldu, herkes. Okumayı reddederken gözünün içinde gerçekler var. Hiç mi eğilmez, bükülmezsin? Kırılmaya mahkûm müebbedinde. Voltaların yüksek duvarlarınla sınırlı. Ürkekleşmiş kan kokan bedeninde yeni yaralara yer kalmadı. Mealsiz kaldın, uzaktan bakılıp acınan sokak köpekleri gibi. Görünenden içindekini aramaktan yoksun siyah gözlüklerine muhtaç bir esir. Bu dünyanın havası ciğerlerine yetmiyor.

2007-11-08T01:27:00.000+02:00

rUH
Gerçeğim karışır oldu dünyayla.

Kaybolacağım günlerin soğuğu yakında.

Eskidi çığlıklar, eridi boşlukta.

Gereksizim yine.

Usanmışlar var artık üstümde,

İsyanım var bitmek bilmeyen testlerle yaşamak kuralına,

İçlerini boşaltan vücutlar her yanda.

Gereksiz kaldım onlar arasında.

Belkide en büyük düşmanım aynada.

Ne işim var satılmış ruhlarla?

Ne işim var dünyada?

2007-10-30T22:43:00.000+02:00

tERS

Üstünden geçenler yılları aştılar. Sen buradasın hala. Geçenler yüzüne baktılar, acırcasına. İhtiyacın vardı belkide o merhamet duygusuna. Ne kaldı ki senden? Merhamet..

Geçti, dedin ama bitmeyen işkencen nefesin boyunca devam edecek. Bilmedikçe daha mutlu olacağını bile bile düşününce kendin ettin hep kendine. Ne beklersin ki nefret edenden? Nefreti körükleyenler mi utansın yoksa nefret eden mi?

İsyan bayrakların yırtılalı çok oldu bu fırtınada. Ne anlayan kaldı, ne de çabalayan. Kendi evrenlerinde kaybolmuş, bütünden uzak ruhlar alemi. Ne beklersin? Bayrağın kadar anlamsız umutların.

Sabah haberlerine nevesle baktığın günler geride kaldı. Hiç bir zaman senin dünyan olmayacak burası. Belkide hiç olmadı.. Anlamsızlaşmasını beklerken düzenin o seni anlamsızlaştırdı sabah ve sabah.

Yamalı ruhunun, parçalandı yine aynı yerlerden bir daha yama tutmayacakcasına. Artık camları kırılmış bir ev, rüzgarla kirleniyor, soğuk ve yankılanan sessizlik var.

2007-10-17T00:48:00.000+03:00

bİR

Ne yaptığını bilmez bir kağıt, rüzgarda.

Yönü belirsiz bir rüzgar, yağmurda.

Islatmaktan aciz bir damla yağmur, yüzünde.

Silik ifade ile bir yüz, zihninde.

Kurtulamadığın bir zidan zihnin, döngünde.

Kaçamadığın bir döngü, günlerinde.

Doğmayan sıcak bir gün, gönlünde.

Amaçsız, belirsiz, aciz, silik, kurtulamadığın, kaçamadığın, doğmamış bir gönül içinde.

2007-09-30T03:57:00.000+03:00

bOŞ
Bir kaç hece varken bir nokta olmaya, bitirmek istemediğim bir cümle anlamsızca uzuyorsa, inandıkların artık anlamsızca bakıyorlarsa silüetine, her günün karışıyorsa geceyle, söyleyemediklerin uyduların olup döndürüyorsa başını, duyduğun tek ses kulaklıklarından gelen notalar olduysa, düşlerin hep düşse, sorumlusu sensen bu karanlığın, bir sıcaklık yoksa etrafında bir kahve fincanının ısısı dışında, özlerin uzağındaysa, oyunun kurallarını öğrenemediysen, cevabını bekleyen soruların çoğalıysa, paslandıysa kilitlerin, hayatın gerçek mi?..

2007-09-18T01:06:00.000+03:00

yARIN
Bağıracaksın, ağızını kıpırdatmadan.

Yıkacaksın duvarları, dokunmadan.

Kanayacaksın, yara almadan.

Kaçacaksın, kımıldamadan.

Anlayacaksın beni, duymadan.

Yarın olacak, bugün değil.

Uykusuz olacak geceler, korkularından.

Anlamsızlaşacak hayatın, başka hayatlardan.

Yakınlar uzaklaşacak, silineceksin dünyadan.

Bileceksin doğruyu, yalandan kalandan.

Dalacaksın uzaklara, gözlerini açmadan.

Yarın olacak, bugün değil.

Soğuk dolacak ciğerlerine, nefes alamadan.

Kalmayacak cesaretin, budanmış dallarından.

Müebbet olacaksın, çıkamayarak bedeninden.

Anlayacaksın beni, görmeden.

Yarın olacak, belkide hiç.

2007-09-09T01:29:00.000+03:00

kORKAK

Bir adım kala korktum ölümden. Oysa kaçmak ne kolaydı. Nedendir bu işkencenin devamı? Bile bile çekilen çileler. Küstüğüm dünyanın güneşi neden yüzümde başlamaz gününe? Kuruttuğum inançların silüetlerindeki anlamsızlık hala gözümün önünde. Kandırdığım ruhum korkak bedenimde sıkıştı. Kurtul ruhum..

2007-09-02T01:26:00.000+03:00

gEÇ

Bir nefes daha kaçamadığım ciğerlerimde. Kaç yalan daha var mutluluğa? Ne kadar geçti masumiyeti? Belki de çeyrek var diğerlerine. Tüm gün dört duvar, korkularımın kabuğu. Görecek ne kaldı ki onlar ardında? İstediğim bir kaç damlaydı yüzümde. Ürperten sözcüklerim yankılanıyor içeride. Sonra tekrar tekrar zihnimde. İstediğim yerdeyim belkide. Huzursuz, boş, kör, tek ve geç.

2007-07-24T08:59:00.000+03:00

vARSA

Kalmadı günlerin ısısı cebimde.
Yok bir akıntısı çağlayan ruhumun içimde.
Olmadı ölen çocuğun tutan yasını.
Bildiğim yerler azaldı çevremde.

Flu resimlerimi çoğalttım albümümde.
Zorlarım imkansız, kolaylarım zorlarda.
Ayaklarım taşıyamaz oldu ağırlığımı.
Son kalan kibritimi hatırlayamasam da,
Kalan ne varsa, içiyorum onlar için.
Dumanım yine.

2007-06-28T08:50:00.000+03:00

rÜZGAR

Bekliyorum.
Eski, sildiğim anılarımın tarihlerinden.
Bekliyorum içtiğim ilk sigaradan,
Daha da erken gözlerimin içine bakarak söylenen yalanları anlamaya başladığımdan.
Erimiş ruhların kokularını almayı öğrenmeden,
Yosun tutan, bir zamanlar çağlayan suyumdan.
Önce duvarlarımın gökyüzünü kapatmasından.
Son cümlelerimi yazmaya başlamadan.
Erken, derinleşen çizgilerimin benden olduğundan fazla almasından.
Yelkenlerimi dolduracak bir rüzgar…
Kuruyan denizimde neye yarar,
Bitiyorum, biliyorum ve yine de bekliyorum.

2007-06-27T08:37:00.000+03:00

yALAN

Gözleri yerde gökyüzünü arayan hayalperest bir dumanım. Kontrolsüz giden bir gemi, seyir defteri yaprakları karalanmış. Bazen aldığı nefesle ölüm için dua eden, amaçsızken sabahların ilk güneşini uykusuz gözlerle izleyip sokakların sessizliğinden ve serinliğinden umut duyan bir kayıp. İçten içe yanıp dışarı sadece siyah bir duman veren kömür parçasıyım, kimseyi yanına yaklaştırmayan. Bir kadeh kırmızıdan medet uman rafta unutulmuş bir kitabım. Soru sormaktan yorulmuş bir meraklıyım. Eksiğim, fazlayım, yolsuzum, düşkünüm, siyahım. Gereksiz hevesimin amaçsız satırları arasında kaybolmuş bir yalanım.

2007-03-02T23:56:00.000+02:00

gÜN

Zamanın kör kılıcının derin yara izleri,
Ritimsel sıradanlığının görünmeyen yüzünün karanlığı,
Kapı ardı hesapların keskin, kanatıp acıtmayan bulantısı
Budanmış kanatlarının hafifliği,
Boyaları dökülmüş maskelerin sıradan soğukluğu,
Çözemediğin yolların aynı kavşağa bağlanan şeritleri.
Hergün bir damla daha bardağında.
Bitecek...
Gün gelecek, öfken anlamsız kontrolünden kurtulacak.
Sonrası..
Bilmiyorum..

2007-02-19T21:21:00.000+02:00

uYKU

Sersemlemiş duygularla doğruldum yatağımdan. İlk olarak bir mübessil hatırladı “Doğum gününüzü kutlarız. Falan Firma mübessili Filan bey”. Traş olurken mesajı gönderen kişinin suratını hatırlamaya çabaladım ama olmadı. Sonra bir daha. Bu sefer bankadan. Sizi birden fazla yıl yaşlandırdık demek istermişcesine.
Otobüsde her an biri dönüp elimi sıkıp yanaklarımdan öpecek gibi garip bir beklenti içine girdim. Ama boş çıktı bu umut.
İş yerine vardığımda bu sefer annem aradı, sesi titrek. “Seni seviyoruz” diye bitirdi sözlerini. Baba ise kısa kesti, “İyi misin? Mutlu yıllar”. Sonra ıslandı biraz kirpikler. Ben de sizi çok seviyorum diyecektim, söyleyemedim. Düğümlendim. Sadece yutkunabildim. Ama bunu biliyorsunuz.
Değil mi?
Ardından cep telefon hattından bir kutlama mesajı “Doğum gününüzü kutlarız. 50 kısa mesaj bugün bizden hediye” diye. Keşke kullanabilseydim. Bu sağır birine walkman hediye etmek gibi bir şey. İşime yaramaz. Öğleye doğru liseden bir “arkadaş” aradı. Konuştuk, havadan sudan, yaştan.
Sonra, sonra ablam. İsyan ederek “Dağ başında mı çalışıyorsun sen oğlan çocuğu (ben de ona kız çocuğu derim)? Bir pasta gönderecektim uzaklardan. 3 saattir uğraşıyorum internetten. Oraya servis yokmuş.”diye isyan etti. Senin harcadığın bir saniyen için bile sana canımı veririm. Ablam benim… “Mum üflemeden olmaz bak. Mutlaka bir mum üflenecek” diye emretti kız çocuğu, cümlelerinin en sonunda. Başım üzerine.
Öğle üzeri üniversiteden bir arkadaşım daha aradı. “Biz senin sesini mutlu duymaya alışmıştık okulda. Ne bu ses? Biraz gül be adam” diye serzenişte bulundu. “Akşam içecem” dedim. “İçince güzelleşiyormuşum diyorlar”diye ekledim . “O zaman güzel oluyorsan hala senin için bir umut var demek” dedi ve kapadı telefonu. Birkaç saat sonra bir mesaj daha geldi iletişim aracıma. Kısa ve öz kutladı başka biri bu günü. İş yerinden biri. Yüzünü artık seyrek görebildiğim bir dost.
Bir kola, bir sigara sonra bir sigara daha esen rüzgar karşımda, dertleştim nefesimle.
Başka bir beklenti içinde de değildim aslında. Artık birçok kişiden uzak duruyorum. Tercih belkide. Ayrıntıları vermiyorum, ama yine de bazen ağızımdan kaçıyorum. Özellikle burada…
Akşam oldu. Yürüdük biraz başka bir arkadaşla. Şehre döndük sonra. Bir döner-ekmek yetti mide kazıntımı kesmeye. Güzelleşme aparatlarımı tamamladım ev yolunda. Bir de küçük bir kek aldım, mum dikmek üstüne amacıyla.
Telefonumu kapattım, iletişim kurmamak için.
Netekim.. Şimdi ekran karşısındayım. Yalnız mıyım? Olur mu? Kimler yok ki yanımda? Alanis var mesela, sonra Tom Waits , Şebnem, Matthew Bellamy veya Bruce Dickinson burada. Arada bağıra bağıra nakarak söylüyorum onlarla. Sönmüş bir mumun kokusu yüreğime. Boş şişeler çoğaldı, güzelleşemedim. Uykum var..

16 Şubat, Cuma, 23:47

2007-02-09T23:46:00.000+02:00

aRDINDA

Kim bilir ki duvarlar ardında yaşananları?
Hiç dinmeden içine akıttığın kanı?
Günlerin yaklaşırken rüzgarların yalancılığını?
Bitmeyen oyunun gerçekçi acımasızlığını?
Solmuş renkli dünya rüyalarını?
Kalmayan mazeretlerinin ağırlığını?
Son sigaranın verdiği ızdırabı?
Yalanmışsın gibi sana bakan yüzlerin kırıcılığını?
Sana bir beden büyük gelen dünyanın üstündeki ahireti?
Çürüyen kalbinin acıtan sessizliğini?
Kim bilir?

2007-02-07T23:35:00.000+02:00

nASIL

Kaplayınca karanlık, alaca dünyan yüzünü gösterir. Net değildir hiçbir şey. Belli belirsiz bir sessizlik çöker. Kapakları ağırlaşınca kilidi olur kirpikleri gözlerinin. Kontrolünü kaybedip kapılarını yumruklarsın bazen bozarak sessizliğini. Anlamsız bakışlar takip eder, avuç içlerinde duvarın serinliği. Rahatsız bedeninin açlığı. Aklında kaçış planları.
Bir hayatı nasıl kurtarırsın? Ona ihtiyacın var. Şu an. Geç kalmadan.

2007-01-28T15:49:00.000+02:00

rUH

Kendini kandırmaktan yorgun ruhunun keskin kenarları köreldi sert kayalara sürtmekten. Parçalar dökülüyor, gün ve gün, zamansız patlamalarının özürlerini söyleyememekten. Yağdı yağmurlar, yok oldu saf berraklığın, doldurdular boşluklarını kirileri ile aldıkları havadan. Sersem ruhun; çok çabuk kanmıştı aldatıcı yansımalara. Hala aldanıyor da, arınır diye bekliyor içtiği şarapla. O da ağrı veriyor zaten yüklü başına. Sorgulamaktan, düşünmekten bıkmış ruhun, peynirini arayan kobay gibi, neye alet olduğunu bilmeden, nefes alıyor ve veriyor sırayla, aynada neye benzediklerini unutmuşların aleminde. Bu da bir evrim belki. Katı değilde su gibi olup istenilen kaba girip şeklini almak ve hatırlamamak, yüzeyde yaşamak ve düşünmemek lazım bu zamanın terrenesinde. Bir balon gibi olduğundan büyük görünüp hiçbir şey içermemek, boş olmak ve yer işkal etmek para ediyor bu düvende. Sense sadece küçük bir çakıl taşı, eziliyorsun her darbeyle.

2007-01-28T01:56:00.000+02:00

yAŞA

Perdenin önündeki iz düşümüm görünüyor dünyada,
Ben de dünyayı göremiyorum önüme gerilen kara kumaşta,
Siyah bir gölge var önümde, tüm izleyenler arkada.
İfadem boş bu yalan karanlıkta,
"Yaşa", "Bravo" sesleri bu perdenin ardında.
Ama anlamsız hepsi bana.
Nedensiz dünya, bu sözüm sana..
Bilinmez, hala bir sebep arıyorum burada..

2007-01-21T00:02:00.001+02:00

sOLUK

Eski canı mı yok bu ampülün?
Yemekler daha mı lezzetliydi?
Yollar daha mı genişti?
Daha mı sıcaktı hava?
Yeni mi bu sis?
Rüyalar daha mı anlamlıydı?
Sohbetler mi boşaldı?
Bu dağlar artık daha mı yüksek?
Rüzgarlar daha mı sert artık?
Kanım neden soluklaştı?

2007-01-14T21:33:00.000+02:00

nİYE

Anlamadım dediklerini,
Ama niye bu göz yaşları?
Bu ilk değil.
Kime?
...
Aslında, sadece kendime.
Cabarnet'in laneti.
Tam kalbimde,
yaşlarımda
ve sırtıma yayılan ağrımda,
Çingenenin laneti,
Ciğerlerimde.
Dünyanın laneti
Omuzlarımda ve beynimde.

2007-01-12T12:48:00.000+02:00

kİMSE

Senden başka kimse bilmeyecek belkide ama seninde bir kitabın var koca bir kütüphanede. Satırlarının altları siyah kalemle çizilmiş. Bazı yerlerin o kadar şiddetle geçilmiş ki izi çıkmış sonraki sayfalarda. Karalanmış cümlelerin var, onca çabaya karşı okunuyor yinede. Koparmak niyetiyle buruşturulup bırakılmış yapraklar var içinde kenarları yırtık. Notlar alınmış bazısı kurşun kalemle silinmek üzere, bazıları ise bulaşmış mürekkepleri ile unutulmaması için. Belli ki dalıp gitmişin, yazan, sen kalemini unutup kağıdın üzerinde yazdıklarını düşünürken. Boş sayfalar var aralarda çokça. Sonra bir de kurutulmuş bir papatya var içinde. Sarı yaprakları üstüne kokusu sinmiş, sayfalarca kokuyor. Çok fotograf yok. İçindeki resimlere sadece bakınca anlaşılmıyor. Alt yazıları resimlerden daha net. Kalın, siyah cildi var, çatlakları uzanıyor derine. Ne kitabın ismi var üzerinde ne de yazarının. Kalın bir palto gibi içindekini saklarcasına, korumak istercesine. Belkide yazandan başka kimsenin okumayacağı yazılmış onca harf cümle, kelime saklı içinde.

2007-01-12T01:42:00.001+02:00

sİYAH

Dalıp çıktığım sular var, karanlık.
Yürüdüğüm yollar var, dar.
İçtiğim kabahatlar var, tatsız.
Tamamlanmamış parçalarım var, eksik.
Çok fazla infazım var, yargısız.
Arayıpta bulamadığım tarifler var, gereksiz.
Yazamadım ağrılarım var, ışıksız.
Çekmiş bir ruhum var, umutsuz.
Alıpta çalamadığım Fender'im var, siyah.

2006-12-22T02:44:00.000+02:00

kORKU

Alışmışlık korkutuyor seni.
Geceleri uykusuzluğun tanıdıklığı,
İnançsızlık belkide, sıradanlığın verdiği.
Aşındıkça, eridikçe kaybettiğin seni,
Bir daha bulamamaktan korkuyorsun.
Yaşamaktan yoksun hayatın mı, geçirdiğin günlerini?
Belki de bir daha görememek mi güneşi?
Yetmedi, küçük renklerle kandıramadın kendini.
Harflerin yerini bulamadığın kelimelerinden eksik cümlelerini
Bağırıyorsun, sağır dünyanda, olmayacak yankısı.
Son bir silah sesi ile boyayacaksın duvarını, kırmızı,
Görmeyecek ãmã insancıkların renk körü gözleri.

2006-12-17T18:45:00.000+02:00

sINIRDA

Akşam eve geldiğinizde dış kapınızın tozlanan girintilerini parmağınız ile temizleyip, parmak ucunuzdaki kire baktınız mı, rahatlayarak, eve gelmenin huzuruyla? Merak ediyorum. Ocağın mavi alevleri üzerine koyduğunuz yemeği ısıtırken elinizi dolaştırdınız mı tencerenin üstünde, etrafından yükselen ısının içinizi de ısıtmasını bekleyerek? Sessizliği bozan hoparlörlere yaklaşıp dalgalanan sesin sizi arıtmasını umdunuz mu? Ya tek başına parlayan lambanın yanlızlığına eşlik ettiniz mi gözlerinizi almadan ışığa bakarak? İçtiğiniz biranın soğukluğunu yudumlarken buzdolabınız için şarkı söylediniz mi, yüksek sesle, umarak sizi anladığını? Ekranın iki kenarından avuç içlerinizle tutup kulağınızı dayadınız mı camına, etraf sessiz iken, içindekini hissetmek için? Çamaşır makinenize teşekkür ettiniz mi, kirinizi paylaştığı için? Yastığınızı kokladınız mı, kafanızdaki onca ağırlığı gece boyunca taşıdığı için, sizin yerinize? Aynanıza kızdınız mı hiç, bu kim diyerek? Evin içinde dolaşan adamı bulabildiniz mi, sınırda, eşyalarla arkadaşlık eden?

2006-12-09T23:53:00.000+02:00

Med-cezirler var dünyamda. Sensin sebep. Gidiyorum nefesimle, geliyorum. Kayboluyorum yine renginin içinde. Sonra safram geliyor. Acı tazeliyor beni. Bir ay oluyorsun bazen aydınlık, kara gecenin içinde, bazen de bir duvar parlayan güneşin önünde. Ağlıyor gibiyim, yaşlarım amacını şaşırmış. Kanayan yaramsın, mikrop tutmayan. Kuzeyini kaybetmiş bir pusula gibi doğru yolu arıyorum dönerek. Nerede biteceğini bilmediğim cümlelere başlıyorum, korkarak yanında. İçimdeki ateş gözlerimi ıslatıyor sadece. Uzaksın bana bir rüya kadar. Ne buluyorsun sessizliğimde? Neden sadece şarkılarda yaşıyorsun? Niye sadece ben görüyorum seni?

2006-11-25T03:53:00.000+02:00

aYNA

Uyandı, yine, zamanını sorarak bile bile.
İsyan etti göz kapakları önce uyu diye.
Söz geçiremedi kendine dinletsin gözlerine.
Tek yudum can istedi dili yine susabilme payı bir kere.
Ve kalktı, doğruldu döşeğinde.
Karanlık sordu rahatsız lambanın rengine "Bu saatte niye?".
Normaldi bu rutin, ki birden şaşırdı o yabancıyı görünceye.
Uzun zamandır gelmemişlerdi bu kadar yakın, yüzyüze.
Dudaklar oynadı sadece sesi alınca gece.
Birde gözler bağırdı yansımadan "Ey dostum, sen nereye?".
Düşününce, gerçekten, sen nereye?

2006-11-20T21:38:00.000+02:00

gÜL

Ses yüksek, saat geç, karanlık, yine..
Kahven var sıcak, sana arkadaş, acı tadıyla.
Ekranının ışığı isyan ediyor odanın pusuna.
"Gidermisin" der gibi baş ağrıların sana.
Sen ise o ağrıların arasında aranıyorsun.
Sorarak kendine... "Ne zamandı?"
"Gerçekten..
Çok güldüm zamanında.. Ama ne zamandı? "
Toz kaplı kahkalarını,
Islatıp buruşturmuşsun gözlerinden akan anlamsız damlalarla.
Birbire karışmış, yayılan lekeler gibi kağıtlarda.
Okunmuyorlar artık.
Yenileri ise o kadar boş ki değmez tekrar yazmaya.

2006-11-12T01:30:00.000+02:00

eKSİ

Artılarım var, eksilerim. Tuturamadığım hesaplarım. Çıkıyorlar benden izinsizce, kahkahalarım. Yine mi o tanıdık boşluk eklendi bana? Dağılıyorum, çözülüyorum eksikliğimde. Şüpheler yapıştılar bana zamanla. Sebebini bilmediğim öfke nöbetleri benimle artık. Eksildi giysilerim, koruyamıyorlar beni dünyanın soğuğundan. Artıyor yüzümdeki yaralar rüzgarın savurduğu parçalarla. Azaldı direncim sonu gelmeyen yağmalarla. Büyüyen karanlığım engel ışığıma. Amacım silindi, umursamazlığım yanında. Son birkez 3. sayfa haberi olup sönecek gibi ruhum. Eksiyim bugünlerde, artılarım ise ayağıma pranga.

2006-11-01T08:42:00.000+02:00

vAR

Nefesinin içinde kaybolduğun oldu mu hiç?
Sadece biraz daha uzaklaşmak için kendinden ona sokulduğun?
Kokusunun üstüne sindiğinde mutlu oldun mu peki?
Zaman düşmanın oldu mu?
Teninde erimeye isyanın var mı?
Oysa bir umut yok mu senin için artık?
Hala düşlerin var mı?

2006-10-27T13:53:00.000+03:00

öZLEM

"Bir saniye bakar mısınız?" dedi arkadan bir ses. Döndün bilir gibi kendine sesleneldiğini, duyduğun kısık ama uzaktan tanıdık sesin geldiği yöne. "Sen "O" sun, değil mi? Ne kadar uzun zaman oldu görüşmeyeli." dedi tanıdık ses, baştan tırnağa deldikten sonra bedenini gözleriyle. Önce gülümsedin tanıdık sese, geçmişin resimlerini çıkartarak tek tek. "Sen çok değişmişsin" dedi ses bilmeden senin sesin tanıdığı sana olan özlemini.

2006-10-16T01:25:00.000+03:00

mASAL

Yavaş ve sessizce.
Baktı gözlerinden ta içine.
Engellemedin çünkü istedin sende onu kalbinle.
Açtı kanatlarını, sardı seni, sen kayıpken kendinde.
Çaresiz kaldın, çıplak kaldın, çocuk kaldın onun atan kalbinde.
O an sen vardın bir de o, şu koca alemde,

Sonra,
Sonra, saat çaldı, uyandın.

Bir parçan kaldı o masal aleminde..

2006-10-13T01:50:00.000+03:00

zAMAN

Uyan, bırak kapılarını rüyanda. Kalk yanlış notalar basan, akordsuz dünyana. Görmeden anlamsız ifadenin yansımasını aynada, bir avuç suyun soğukluğu olsun senin tokatın. Başından aşağı akan su mu temizler ruhunu her sabah? Yoksa traş losyonu mu yeter bu kokuyu örtmeye? Sokağın soğukluğunu vücudun reddederken düşün. Herkesin geçtiği yollar aynı mı? Sen mi kaybettin yolunu yoksa? İlerle. Sessiz otobüsün içinde kulaklarında yankılansın müziğin. Kaderin mi pranga sana? Sıkış otobüsün içinde insanlığın aksın yere. Başla çalışmaya içtiğin çayın içindeki şekerin enerjisi ile. Yut cümlelerini. Dizilmesin boğazında yoksa çıkar birgün ağızından da uyumsuz olursun "arkadaşlarının" yanında. Bak onlar ne mutlu. Patron ne derse doğru ya. O hep komik ya. "Arkadaşların" çok daha değerliler ya. Arada su iç ki dokunmasın midene onca kelime. Bu arada unutma!Nefes al, nefes ver, al, ver. Akşam olsun da eve dön aynı otobüsün sessizliğinde.. Tekrar yürü kaybolmuşluğun yollarında, alacakaranlıkta. Kapat kilitlerini üzerine, evinde gelince. Kus biraz, rahatla. Sonra, sonra koy ağırlaşmış başını pamuk yastığına. Kalk sabah olmadan birkaç defa. Bekle. Oku, uyu ve sabah... Uyan, bırak kapılarını rüyanda.

2006-10-02T23:49:00.000+03:00

bİR

Bir güneşmiş, sıcak, bir yok,
Bir sesmiş, tek, sonra yok,
Bir çocukmuş, gülen, bir yok,
Bir nefesmiş, derinden, sonra yok,
Bir melekmiş, saf, bir yok,
Bir zamanmış geçen sonra yok,
Bir benmiş, bir yok,
Bir açıkmış gözleri sonra yok,
Bir eksikmiş kendinden, bir yok,
Bir sevmiş içten sonra yok,
Bir oyunmuş hayat, bir yok,
Bir umutmuş gücü sonra yok,
Bir ağrıymış bağrında bir yok,
Bir yürekmiş, kocaman, sonra yok,
Bir yabancıymış dünyaya, bir yok,
Bir güçlüymüş, dayanmış, sonra yok,
Bir düşünmüş, uzun, bir yok,
Bir dayanmış, ısrarla sonra yok,

Bir siyahmış, bir yok,

Bir varmış, bir yokmuş.

2006-09-27T04:39:00.000+03:00

mUTLU
Daha mı mutluyuz işimiz var diye veya arabamız, evimiz var diye? Eksik olanlar sadece katologlarında numaralarını belirlediğimiz mobilyalar mı ya da fotograf makineleri mi? Gelen kutumuz dolduğunda mı mutluyuz? Tuttuğumuz takım yenince mi güneş farklı doğuyor? Yediğimiz pizza mı mutlu ediyor ya da büyük seçim menüler mi? Maaaşımıza gelen zam mı iyi hissettiriyor bizi yok sa kredi kartında birilen bedava puanlarımız mı? Renkli camdaki popülistlerin kiminle nerede nasıl kiminle oldukları bu kadar mı önemli? Adsl hızımız mı bizi heyecanlı yapıyor ve ya son aldığımız dvd nin bonus pack'indeki silinmiş bölümleri izlemek mi? Ya o şarkıcının son albümünü 2 gün geç alırsak ya da indirip dinlemezsen internetten mp3lerini zamanında daha kötü mü olacak? Tüm gece yazabilirim bu konuda.. Çok uzar bu liste.
Mutlu musunuz? Hiç mi yok delikleriniz ruhunuzda? Hiç mi boşluklarınız yok dolduramadığınız, içinden çıkamadığınız, daha da dalıp gittiğiniz? Hiç mi bölünmüyor uykularınız saatin üçünde? Bağrınızın yandığını hissederek rahat uyuyabiliyor musunuz? Paramparça değil misiniz? Düşünmüyor musunuz? Hiç mi eksik yok hayatınızda yukarıdakiler dışında? Nasıl yaşıyorsunuz? Maskelerinizle çok mu mutlusunuz ve ya kendiniz olamamaktan çok mu memnunsunuz? Perdeler arkasında değil misiniz?
O zaman ne mutlu size..

2006-09-25T01:13:00.000+03:00

dAĞINIK

Sadece masanın üzeri değil,
Saçım, giysilerim, kafam dağınık.
Son baharım geldi.
Yüzünü göremediğim güneş artık bulutlar arkasında .

Üstünden araba geçmeyen yollar var,
Kaplanmış onlar güzün solgunluyla,
Sanki inkar etmişler yol olduklarını.

Yollarımı göremememin isyanıyla,
Benim de kapanıyor üstüm solan sarı yapraklarla.
Unutuldu yüzüm başka yüzlerde,
Örtüldü çehrem bulutlar arkasındaki güneşin uzaklığında.

2006-09-11T13:27:00.000+03:00

dÜN

Bir kenarda bekliyorum, geleni geçeni izliyorum
Telaş, biraz karmaşa.
Bir parça yüreğimi daha alan Janis kulağımda.
Arada uğultular var, hakeme serzenişler yandaki açık kahvede maç izleyenlerden, duyuyorum müziğe rağmen. Nedendir bilinmez içime bir bıçak saplanıyor sanki. Eksik bir şey var.
Her tarafta insan var ama hiçbirinin yüzü gülmüyor. Hüzün kaplamış etrafı. Yakını dahi görmek zor. Sesler var. Bazen feryatlar. Üzerimizdeki ölü toprağı ağırlaşıyor günden güne. Hepimiz bu düzen içinde eriyoruz. Hayallerimiz hayal olmuşsa hayatın anlamı nedir?
"İnsan hissedememeye ve umursamamaya başladığında yaşamanın ne manası var?"

2006-08-29T21:10:00.000+03:00

aRIYORUM

O'nu kaybettim, arıyorum.
Özlüyorum.
Alışamadım yokluğuna.
Hergün bir işkence.
Hayat bitmeyen, uyanamadığım kabus gibi.
Bakmayın güldüğüme.
Eksik olan parçamın verdiği burukluğudur yansıyan gülümsememe.
Bir inat da olabilir hayata ölesiye.
Sığmayan ruhumun bedenimdeki yanlızlığı belkide.
Yok o gülen küçük içimde artık.

Bilsem de vazgeçmenin kaybetmek olduğunu dünyanın karanlığında kaybolan çocuğun çığlığını bile duymaz oldum.

Hala orada mı ya da kalan sadece bir beyaz tüy mü ondan?

2006-08-23T00:39:00.000+03:00

aYRI

Hikaye bir ateşle başlar. İçine çekilen bir nefesle. Bazen yanlızsındır, bazen değil. Hafif bir yanık kokusu işler etrafı önce. Bir özlem, bir nefret, bir sıkıntı, belki de sevgi kırıntısıdır alevleyen sigaranı. Yandığını bilerek içinde söndürmeye çalışırsın dumanınla çektiğin bağrına. Sesi gelir dinlersen yanık tütünün olduğunu sanarak. Soğuyan bedenine giren sıcaklık. İstediğin bu değil mi zaten? Paylaşırsın özlemini, nefretini sıkıntını veya sevgini o sıcaklıkla. Paylaştıkça artar değil mi sevgin ya da azalır nefretin. Sonra dışarı çıkar duyguların ağzından, aklaşmışcasına. Ya bir rüzgar olur savurur onu ya da yavaşça dağılır başının etrafında. Bir daha, ardından bir daha. Damağın kurur yavaşça her defasında. Onunda bir çaresi var. Bir çay, kahve veya bira, eşlik eder sohbetinizle sigarayla. Tamam ama bitince sigaran ya bitmezse anlatacakların? Oldumu ya.. Yak bir tane daha. Belki de bir hikaye sürer bir paket bitinceye kadar yada fazlasıda.. Belkide her biri ayrı birer hikaye olur girer nefes olup bedenine. Bir bir refik olurlar can simidi gibi ihtiyacın olduğunda.

Unutma, bu dost sandığın da dost değil esasında sana. O'da vuracak seni tam ciğerinden, içinden, bir gün geldiğinde. O yüzden yazar ya üstünde "Sigara içmek öldürür" diye üstünde. En azından uyarıyor seni. Diğerleri gibi uyarmadan vurmuyor. Belkide içmemek te öldürür seni, paylaşamamak içindekileri birleri ile. Evet bırakacak seni yolun yarısında seni, daha da acıyan, kanayan yaralarınla. Yani bil ve öğren ki hiç gerçek yoldaş yok bu eski düşlerinin dünyasında.

2006-08-17T23:21:00.000+03:00

hAYATA

Yine sürtünüyorum hayata...
Kanıyorum yine, batıyorum yine isyanlarla.
Yok mu bir klavuzu, el kitabı yaşamanın, dayanmanın onca ağrıya?

Öğrenemedim onca yıldır yere sağlam basmayı, atlatmayı
Kaçamıyorum bu sefer. Olmuyor.. Olamıyor.
Uyuşturmadan kendimi hissediyorum acıyan kanımı damarlarımda.

Kalınca düşüncelerim benimle kaldıramıyorum başımı,
Ağırlıkları arttırıyor, sağır edip eziyorlar beni altlarında,

Arayıpta bir ışık da bulamayınca,
Geceleri soğutuyorum terimi bağrımda..

Dinledikçe, attıkça kalbimin çarpıntısını.
Neden ihtiyacım var ki bu dünyaya?
Ya da o ucubelerin bana..
Bekliyorum hafif bir esinti uçurumumun kenarında.
Esen rüzgarların dünyasında

İşte ben de pamuk ipliği ile bağlıyım hayata.

2006-08-13T07:58:00.000+03:00

Konuşun ...
Barış için..

2006-08-03T21:34:00.000+03:00

bESLER

Gerçektende öyle. Gerçekler nefreti besler. Dolu bardağınızı taşırır. İsyan edersinizde elinize içinizi kavuran ateşinizin korundan fazla birşey kalmaz. Kendinizi yakarsınız. Erirsiniz. Gerçekler yüzünüze vuruldukça daha bir kavrulur yüreğiniz. Dağlanır zamanla iyice. Öyle bir kabuk bağlar ki artık gerçekler acıtmaz sizi. Saf birşey bulmanın zorluğunda kalbinizi yumuşatamazsınız. En derinde atan hayat kaynağınızın sıcaklığı etrafındaki zırh tarafından emilir yüzünüze ulaşıncaya kadar. Devran döner. Gün gelir o garip sesi tekrar duyarsınız, anımsamadan ne olduğunu. Atıyorsa eğer hala, belkide var olduğunu düşündüğünüz dünyada. Evet ya benim bir kalbim vardı.. Ama düşlerinizin etrafı sıvamıştır gereksiz dünya oyunlarının balçığıyla. Tükenirsiniz. Bilirsiniz oyunun sonunu. Kara kapıların size sunduklarını. Gerçeklerle nefretiniz daha da büyür bu dünyaya.

Veritas odium parit.

2006-07-25T21:13:00.000+03:00

oL

Bir ol, çünkü çok sebep var. Yürü yollarda. Sevdiğin müzik kulaklarında. Hisset esen rüzgarın akışını ruhunda. Dilin yansın yediğin yemeğin acısında. Renklerin ahengi siyah gözlüklerinin camında. Düşün, sınırlarını koymaksızın etrafına. Yoksa bu hayat fazla mı sana? Daynamadın mı dünyanın ağrına , bunların ardında saklananlara?
Az mı geldi mutluluğun tokluğuna? Ezildin mi düzenin mil taşları altında?
İç sıgaranı, güzelliği onun dumanında. Aldığın ekremsiliği de şarabında. Hissedeceksin gücünü damarlarında ama önce kafanda.
Yok ki seninle yada biri arkanda.
Bağır içinden geldiğince karanlığında. Yanlız ol, adam ol, çocuk ol, yaralı ol, sessiz ol, isyankar ol, az ol.
Ol, sen ol.

2006-07-16T19:49:00.000+03:00

mAHKUM

Hep sadece sen varsın içinde.
Koyduğun kurallarının duvarlarında tırnak izlerin.
Işığı göremez olmuşun, bilmeden yüzüne bakan insanların karanlıklarında.
Artık sana da yalan geliyor söylediklerin.
Acıtıyor inandığın doğruların eskimesi ve bu düzenin.
Aramıyorsun artık bir ilaç, bir yol, bir sebep, çıkış ya da kaçış içinde.
Mahkum etmişin zaten kendini bu hücreye.
Cezasını da vermişsin suçluna.
Eksiklerin içine çeker seni daha da çok sen kaçtıkça.
Anlamsızlaşan nefesinin mahkumu; bil ki hiç sevmedin, kanın dışında belkide gerçekten sevilmediğini
Ardına bıraktığın izler kaybolmuş, tekrar geri dönmeni istemezlermiş gibi.
Takılıp kalmışsın yalan dünyalara, yalan dünyana.
Kuruken acı gözyaşların akmadan gözünde,
Sorarken kendine "Daha derin var mıdır?" diye bilmeden dalarak daha derine.
Ölen ruhunun yasını tutamadan bile, ölüyor kalbinde.

2006-07-15T00:11:00.000+03:00

aL
Perdemi çektim her zaman gibi. Uzak olmak için yürüyenlerden, gülenlerden. Odam yine aydınlık ekranın ışığında. Yıldızlar perdemin arkasında. Sigaramın ucundan çıkan dumanın altındayım yine . Hava açık belkide, perdemin arkasında. Müziğim dolduruyor içeri, bağıra çağıra haykırıyor, ağlıyor, duruyor, isyanlarda genelde. Duymuyorum dışarı, çünkü istemiyorum. Uyuşmuşum içeride, başım dolanıyor dünyamda. Rahatım yinede.. Hücremdeyim yine. Ben varım odamda. Bir de içeri perdemden sızam al sokak ışığım. " Yaşamak ne güzel olur hiç başlamamışsan..."

2006-07-09T17:03:00.000+03:00

aNNE

Gerçekten bilmek gerekme mi kaybetmeden elimizdekilerin değerini? Neden böyledir ki insan? Bile bile egosunun altında ezilir o sözleri söylemesede. Çok sever ama bunu cümlelere dökemesede. Aşk değil söylediğim "Saf" sevgi. O'nun bir gözyaşına bile dünyaları yıkacak gücün içinde olduğunu bilsende.

Basit esasında cevabı isteyene. Köreltilen sevgi sözlerinin anlamı yetmez o saflığa belkide. İste o an gözler girmeli devreye bana göre. Sadece tüm sevginle bak gözlerine. Yeter ona zaten içindeki sevginin yansıması sevenine.

Anne, biliyorsun ama, seviyorum seni tüm kalbimle.

2006-06-27T08:58:00.000+03:00

Aynı yerdeyim. Ne bir adım geri ne de ileri. Hep aynı. Dün de, bugün de.

2006-06-26T01:42:00.000+03:00

cEVAPSIZ

Yine karanlığım var benimle. Duruyor yanı başımda. Bakıyorum şeffaf etime. Kokuyor günün yorgunluğu üzerinde, isteklerim cevapsız kalıyor bedenimde. Konuşmuyor bedenim benimle. Sadece bakıyor, yere. Sessizlik kelimelerden daha çok konuşuyor onun yerine. Zaten yok ki gerek dillenmeye. İçinde erittiği beni aramıyor artık. Belkide hiç bulunmayacak kara kutusu ben de gittikten sonra kalbinde. Kelimeler yetse görüp bildiklerine. Omuzları ağrıyor belli. İki büklüm. Neden bakmıyor gökyüzüne? Belkide alışamamış gördüklerine, hissedip sindiremediklerine. Karanlık gözleri, uykusuz belli. Durmuyor dünya üzerinde. Bir beden büyük geliyor hep üstüne. Cevapsız kalıyor hep soruları belkide. Bile bile uyanıyor her güne. Eğer uyuduğuna uyumak denirse. O yüzden içiyor herhalde. Arıyor belki kendine, düşünmeyi engelleyecek şeyi ya da her neyse. Neyse....

2006-06-19T21:52:00.000+03:00

s:ONSUZ

Gelmeyecek saatlerimi beklemekten yoruldum.
O'nu aramaktansa vücudumu sığdırabileceğim bir mezar arıyorum.
Sıcak güneşin yüzündense gölgesiyle avunup
Yanıp sönen ışıkların esiri olmak gibi
Unuttukça kendimi yansımama düşman, sesime uzak,
Hatırlayamadığım, yazamadığım düşlerimin ağırlığı altında.
Tek arkadaşım kalp atışlarım,
Onsuz,
"Sen üzülme", Ben senleyim, benleyim, sonsuz...

2006-06-11T12:58:00.000+03:00

tEK
Sonu nasıl olacak bilsem de aralara noktalama işaretleri koymayı unutuyorum. Gidenlerin, gelenlerin cümlelerimin arasından takılmadan geçişlerini izliyorum. Hep oldu, yine oluyor ve olacak. Önce kendimi ikna edecem sonra diğerlerini. İstediğim hep kalbimde kalacak, biliyorum. O, benim olacak sadece. Bir ruh gibi, hiç bedene kavuşmadan. Boşluğunu gereksizce dolduracağım. Hepsi bir nefes gibi, birer anlık. Oturup hesap yapmaya halim kalmaması için koşacağım, belki de hep gözlerim kapalı. Hep taşlar olacak tökezleyeceğim, düşüp tekrar koşmak kalkacağım ağrıyan eziklerimle. Nasıl olsa geçiyor bir şekilde.

2006-06-01T21:10:00.000+03:00

gEÇTİ

Körelttim sivri ucunu.
Aşındın içimde.
Uçuşan parçalarında görünmez oldu karanlığımda.
Göz kapaklarımın içinde değilsin.
Büyüdüm biraz daha, sen vururken yüzüme.
Suçlu kalmadı.
Kalbim kazandı.
Geride kalan benim istediklerim sadece.
Hala şarkılarım içimde.
Geçti..

2006-05-31T00:49:00.000+03:00

bİTEN

Günün yorgunluğunu atmaya çalışırken, düşünürken geçirdiklerini hissetmek istediğin sadece içten bir dostluk iken, uyuştuğunun farkına varırsın. Akıntının kuvveti o kadar fazladır ki tersine yüzemezsin. Çabaladıkça yorulursun, sadece yerinde sayarsın, sonra boğulur. Alışmışlığın verdiği huzur duygusu sarar. Umarsızlaşır, uzaklaşırsın. Avaz avaz çıkacak sesin kısılmış, bastırılmıştır. Kafan, iki elin arasına, kalp atışlarını hissedersin avuç içlerinde, o sıcaklıkla, başka kimsenin hissetmediği. Bilmediği, bilemeyeceği duyguların. Saç derin ısınır güneş ile sanki hala hayat varmış gibi. Kapalıyken bile gözlerin hissedersin sıradansızlığın rahatsız edici bakışlarını. Üstüne uymamış giysilerin kaşıntısı kemiklerinde. Ama asıl olmak istediğin sadece kendin olabilmektir. Ayak uçlarından kafanın tepesine kadar tüm hücrelerin acı içinde ağrımaktadır. Kendi sesine yabancılaşırsın, dinlemezsin onu. Anlarsın eğer istersen o zaman. Eğer istersen. Biten sensindir, gün değil her güneşin batışıyla.

2006-05-10T01:08:00.000+03:00

nEDEN
Yaptığım tek şey kendime zarar vermek.
Direnmeye çalışmak, bertaraf etmeye
yetmiyor. Görünmüyor ama tuğlalarım tek tek kırılıyor, duvarlarım yıkılıyor.
Gerginim, öfke dolu içim. Patlayacak gibi hazır. Nefreti besliyorum bu öfke ile.
Önce kendime, sonra ben olmayanlara, olmayacaklara. İstemiyorum ama buradayım.
Kasılıyorum. Boşluğa bakıyorum. İçini dolduramayacağım çukurlar açıyorum. Zor hareket ediyorum. Bulamıyorum çıkışı o çukurlardan. Karanlık.
Göremiyorum önümü, hep tökezliyorum. Konuşamıyorum. Konuşmuyorum. Biliyorum,
anlamayacaklar. Bu yüzden hep kendime kalıyorum ya zaten. Denemek sadece tekrar
canımı yakıyor. Katlanamıyorum. O kadar katıyım ki eğilemiyorum, bükülemiyorum.
Kırılıyorum. Sesim o kadar yüksek ki içimde beni sağır ediyor, onları
duyamıyorum. Saçmalıyorum. İstemiyorum bu "ben"i . Yazıp yazıp siliyorum
sayfalarımı zihnimde. Her seferinde defterim biraz daha kararıp buruşuyor.
Yazdıklarımı bile okuyamıyorum artık. Silip tekrar yazmak gerekiyor. Sonra
tekrar. Ağırlaşıyorum.
Yüküm kafamda.
Biliyorum. Yeni bir yaprağa ihtiyacım var, bir nedene, amaca.

2006-05-01T20:51:00.000+03:00

İyileşmE

Bunun için kabulleme süreci gerekiyor. Bilmek gerekli, farkında olmak ya da özümseyebilmek. Gerçek o kadar büyük ki tümünü aynı anda yutabilmek imkansız. Küçük parçalar halinde teker teker, çiğneyecek ve yutabilecek kadar iradeli olmak lazım. Sen ağızındakini biterecem diye uğraşırken tekrar tekrar yeni lokmalar ağızına sokulmak istenecektir ve vazgeçmeden denemeye devam edecek kadar inatçı olmak da şart. Bu aşamada nefessiz kalıp boğulma tehlikesi geçirmek büyük olasılık. Boğulmak da bir o kadar normal. Yutmayı kolaylaştırmanın da yolları var tabii. Mesela uygun oranlarda alkol, sigara karışımı biraz daha olayı kabul edilebilir ya da daha az acısız hale getirebilir. Kendini günün akışına bırakıp sürüklenmek de bir yöntem. Çok çalışmak örneğin.. Yorulup sızmak düşünmeye fırsat vermeden, bilerek gerçekleri. Başka birşey düşünmene engel olan bilgisayar oyunları, gerekirse overdose tv dizileri bünyen kaldırıyorsa. Sivrilmeye çalıştıkça aşındırılan uzuvlarının kronik ağrılarının verdiği alışkanlıkla umursamamaya başlamak da bu süreç içinde olabilir.
Olmayanı aramak, var olandan nefret etmek gibi tetikleyicilerden uzak durmak için bol bol yemek, dolaşmak, takılmak. Evet, mesela spor yapmak, itişmek, kakışmak, bağırmak, hırsını almak o toptan. Çikolata yemek de mutlu edebilir kısa süreli insanı tadı damağından geçinceye kadar diğer kekremsiliği unutturarak.

Demir leblebiler gibi midene oturanların ağrısını, sıkıntısını esasında hiçbirşey geçiremiyor. Sadece üzerlerini geçici örtüler örtüp kısa süreli kamuflajdan başka şeyler değiller.

Evet, daha iyiyim. En azından oyunun kurallarını bir daha keşfettim. Ama bu sefer daha doğru olarak öğrendim. Olanlardan kendimi sorumlu tutmamam gerektiğini de anladım.
Öğrendim, Anladım. İyiyim. Kendimle kalmadığım, düşünmediğim sürece iyiyim.

2006-04-26T06:18:00.000+03:00

çABA

Akıp gitmesine bakakalmaktansa elimde tutmak isterdim.

Öfkemle kararmasındansa tüm renklerini görmek isterdim.

Gözlerimi kapatıp başımı çevirmektense gülümseyebilmeyi isterdim.

Kaybolup gitmektense dimdik durabilmek isterdim.

Devamlı tökezleyip düşmektense koşabilmek isterdim.

Cümlelerimi düğüm düğüm yutmaktansa haykırabilmek isterdim.

Yaralarımı zamanla iyileşmesini beklemektense onların hiç oluşmamış olmasını isterdim.

İçimdekinin ölmesini izlemektense o olmak isterdim.

Hergünün geri sayım olduğunu düşünmektense yeni bir gün olduğunu öğrenmek isterdim.

Nefret etmektense sevmek isterdim.

Kuşkulanmaktansa güvenebilmeyi isterdim.

Vazgeçmektense çabalamak için içimde yeter gücü bulabilmek isterdim.

Midemin bulanıp durmasındansa bu duygunun ne olduğunu hiç tatmamış olmak isterdim.

Cenazemi düşünmektense doğum günlerimi hatırlamak isterdim.

Açlığımın verdiği acının hergün içimde birşeyleri erittiğini hissetmektense bunun nasıl birşey olduğunu hiç öğrenmemiş olmayı yeğlerdim.

Heryerde kendimi yabancı gibi hissetmektense bunun zevkini alabilmeyi isterdim.

Yolda yürürken yere değilde gökyüzüne bakabilmeyi isterdim.

Gecenin yarılarında uyanıp bir daha uyanamamaktansa sabah gördüğüm rüyaları paylaşabilmeyi isterdim.

Kırılgan parça parça olmaktansa taş bir duvar gibi sağlam olmak isterdim.

İnsanları zamanla tanıyıp hayallerim birer birer yitmesini izlemektense hiç büyümemiş olmayı isterdim.

Yaşıyormuş gibi davranmaktansa yaşamayı isterdim.

Bunların hiçbirini yazmamış olmayı isterdim.

Bir saniye

Ama burası dünya değil mi?

2006-04-23T01:07:00.000+03:00

kANAMA

Devam eden bir kanama var içimde.

Numarasını dahi hatırlamadığım telefon hattımı açık tutmama, her akşam tekrar tekrar kontrol etmeme neden olan. Eksikliğini hep hissettiğim birşey. Daha tam olarak ne olduğunu bilemediğim, öğrenemediğim. "Keşke" demek istemediğimden belki de uzak durduğum şey . Kozama neden olan şey. Kozamın o kadar sert ve dar olmasına sebep. O kadar ki artık içinde hareket dahi edemediğim, ettikçe canımı yakan, yavaş yavaş daha da daralıp "ben"i iyice benden soyutlayan, belki de bir daha hiç kırılamayacak olanın, açlığımın, şu an içmemin sebebi. Gözümü kapattıça önümde beliren ateşten gömleğim. Yetinemezliğimin, dayanamazlığımın, usanmışlığımın, bıkmışlığımın, eğilimimin, siyahımın, müziğimin, ağrılarımın, nefretimin, uykusuzluğumun, suskunluğumun, nedenlerimin, korkaklığımın, kopmuşluğumun, umutsuzluğumun, gereksizliğimin, "Kim?" diye haykırışlarımın nedeni. Eğer beni duyuyorsan, kendi kanımla boğulmak üzereyim.

Bil...

Mutlu musun?

2006-04-17T22:25:00.000+03:00

bIKTIM

Bıktım isyan etmekten..
Bitmeyen isyanların yaptığı çin işkencesinden.
Beklemekten gelecekleri, gidecekleri.
Aşk şarkılarından,
Özlemlerden,
Çaresizlikten.
Akan göz yaşlarımın sadece mendilleri ıslatmasından.

Bıktım nefret etmekten, kuşkudan.
Kabuk kaplayan yaralarımın tekrar tekrar açılıp kanamasından.
Yeni yaraların açılmasından,
İçlerinden akan cerahatin acı tadından.
Unutmak isteyipte unutturmadıkları kekremsilikten.
Aynaya bakıp hiçbirşey olmamış gibi bana bakan suratın ifadesizliğinden.
Sessiz çığlıklarımdan,
Yüzümün arkasını görememekten.

Boşluktan bıktım.
Belki de boş kalmasından..

Yetmeyen gücümden, kaybolan isteği aramaktan, konuşmaktan, yürümekten, saymaktan, uyumaktan, uyuyamamaktan, cam ekranın arkasındakilerden, etrafımdakilerden, eksiklikten, yanıp sönen ışıklardan, donuk bakan bebeklerden, insanlardan, buradan.

Hayallerimin gözümün önünde eriyip gitmesinden, yine hayal kurmaya devam etmekten bıktım.
Dönüp duran, midemi bulandıran bu dünyadan.

2006-04-12T13:02:00.000+03:00

Yalnızlığa Alışmalı...

İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...
Yalnızlığa alışmalı...
Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti.
Dayanışma...
günümüz borsasının değer kaybeden hisse senetlerinden biri artık...
Bireyin keşif çağı,geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı.
Terörün bile bireyselleştiği çağdayız.
Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil;
zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.

İşte o yüzden alışmalı yalnızlığa...
Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan...
Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı...
Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerde başını dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli...
Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...
Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına...
"Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne...
Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kimse yok" denmeli,
"... belki de hiçbir zaman olmayacak..."
Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...

Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.
O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan...
Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı...
Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı...
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı...
Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...
Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...

Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
Yollarla barışmalı...
Yalnızlığa alışmalı...

CAN DÜNDAR