cEBİR

Hayat matematik gibi olsa mesela. Birini çıkartınca hayatından sıfır kalsa. Kafanın içindeki küsüratlarla uğraşmak zorunda kalmasan. Hayatın böündüğünde eşit parçalar çıksa önüne. Kafan bir yerde, vücudun bir yerde olmasa. Ya da bölünüp dağıtıla bilse mutlulukların yada hüznün. Çarptığında kendini çoğalsan. Hayat seni senle çaptıkça daha küçük, biçimsiz parçalara dağılmasan. Topladıkça artsan, eklensen üstüne. Topandıkça dağıltılmak zorunda hissedilmesen, hissetmesen. Hep basit, 4 işlem olsa. Türevlerim olmasa, fonksiyonlarım, algoritmalarım olmasa. Alışamadığım, bilmediğim işlemler yoruyor beni.