bÜYÜ

Göz kapaklarının içindeki dünyada sıkışıp kalmak isteyen bir çocuktu yaşama sevincin. İçindeki ışık, kendini inandırdığın yalanların verdiği mutluluktu sadece.

O kadar ağır ki kalbin sana, gözünü açtığın bu dünyada, sıkışık hayatlar arasında nefes alıp vermek fazla geliyor omzuna. Tanımlanamayan uçan cisimlere özlemin, tanımlar içinde uzaklaşıyor, mayıs sıkıntısıyla. Oyun oynamayı unutmuş bir çocuk geride, o kocaman bedeninin boşluklarında kaybolmuş, büyüyüp kalıbının adamı olmak özleminde. Hayat belki, üzerinde ‘İç beni’ yazan son kullanma tarihi geçmiş o etten şişenin iksirinin özünde.