eLMA
“Neden şimdi?” diye sordum kendime?
Olabilecek sebepleri sıraladım, o elma ağacının dibinde.
Defalarca kendime verdiğim sözlerin üstüne.
Hiç düşünmeden evet diyebileceğim sorular, şimdi yorulmuş kendi kendine.
Kilidini kırmam lazım paslanmış sandığımın, yine.
Belki atlamak lazım hiç düşünmeden o denize.
İçime sinmişti o koku, çıkması zor bir kere.
Ama diyorum, susuyorum, konuşamıyorum “Acaba” deyince.
Konuşacağım bir gün elbette…
Sen ister bekle beni, ister bekleme.