sİLGİ

Aynı yaprak üzerinde, noktaları birleştirmeye çalışmaktan yoruldu, çocuk. Kırılan kalem ucunu açmaktan, yazdıklarını okuyamamaktan, okudukça anlayamamaktan, anlam verememekten. Görmezden gelmeye çalıştı delikleri sayfa üzerinde. Ama her seferinde aynı derin çiziklere takılıp durdu. Onlar derinleştikçe çocuk ne yazdığını unutur oldu. Neden o sayfaya yazmaya başladığını.
Bilmiyor çocuk, aradığı yeni bir sayfa mı yoksa görmemek mi o eski kağıdın yaralarını, kırık kalem uçlarını, derin karanlığını.

Biliyor çocuk, eski sayfa hep orada olacak ama bir sayfa geride, bir yaprak geçmişinde.

Şimdi yeni bir sayfa gerek ona, yeni bir kalem. Biraz da şans belkide.

Şans dileğin çocuğa.